Władze żużlowe w sezonie 1988 utrzymały ubiegłoroczny system punktacji meczów ligowych. Nadal można było wygrać "za trzy" i przegrać "za minus jeden" (dodatkowe punkty przyznawano, gdy różnica dorobku drużyn w meczu wynosiła co najmniej 25 punktów). Apator Toruń uzbierał zaledwie dwanaście punktów, przy sześciu zwycięstwach i dwóch remisach oraz dziesięciu porażkach w tym trzech za minusowy punkt.  Ligową premierę Anioły zaczęły tak jak przed rokiem od punktów ujemnych, tym razem w Bydgoszczy (32:58): Polonia drugiej połowy lat osiemdziesiątych była o wiele silniejszym zespołem niż kilka lat wcześniej i seryjne wygrane torunian w derby na torze rywala należały już do przeszłości. Gdy jednak w ślad za tą przegraną poszły trzy kolejne: w Gorzowie 41:49, Tarnowie 38:52 i u siebie z Unią Leszno 42:48, Apator stał się czerwoną latarnią ligowej tabeli z dorobkiem minus jeden punkt.

Pierwsze plusy torunianie zdobyli dopiero w piątej serii spotkań, od razu trzy (68:22 z Kolejarzem) i wyprzedzili tarnowską Unię, ale na przedostatniej pozycji dotrwali aż do półmetka rozgrywek. Młody kwartet: Kuczwalski, Krzyżaniak, Kowalik i Sawina wiele obiecywał, ale w przyszłości, stara gwardia zaś jeździła coraz mniej skutecznie, zwłaszcza w końcówkach spotkań, a indywidualny mistrz kraju, Żabiałowicz, nie mógł dogadać się z motocyklami, ustanawiając rekord liczby defektów sprzętu. Przykładem mecz z Falubazem, gdzie torunianie prowadzili 29: 19, by ostatecznie tylko zremisować po 45.
Rundę rewanżową Anioły zaczęły od wygranej u siebie w derby, ale tylko 49:40. W ekipie rywali z nr 8 na plastronie po raz pierwszy pokazał się w tym meczu pewien młodzian, który przez kolejne sezony będzie wodził rej w polskim żużlu. Był to Tomasz Gollob.
Czasem remis zdarza się raz na wiele lat, a w sezonie 1988 torunianie zanotowali już drugi u siebie. Tym razem ze Stalą Gorzów. I był to punkt zdobyty szczęśliwie, dzięki wygranej duetu Żabiałowicz - Kuczwalski w ostatnim wyścigu, w którym zdefektował motocykl niepokonanego wcześniej Franczyszyna.
Tym razem już nie było co marzyć, by wzorem poprzedniego sezonu szybko odrobić straty. Do końca rozgrywek Apator brodził w grząskiej strefie spadkowej. Tylko raz wygrał "za trzy". Wprawdzie pewniakiem na odstrzał do II ligi był słabiutki Kolejarz, lecz widmo barażu długo wisiało nad Apatorem. Opolan pogrążyli właśnie apatorowcy pod koniec sierpnia na ich torze. W połowie spotkania objęli wyraźne prowadzenie, lecz miejscowi, walcząc jak lwy, dogonili rywali i po XIV gonitwach na tablicy wyników wisiało dwa razy po 41. W ostatnim biegu, powtarzanym, obydwaj opolanie wywrócili się i z wynikiem 46:41 torunianie wracali do domu. Co nadrobili na wyjeździe, oddali w domu, przegrywając z walczącym o srebro ROW-em Rybnik 41:47. Prolongatę I-ligowego bytu zapewnili sobie pokonując rzeszowską Stal 53:37, skazując tym samym rywala na baraże.

W zespole chroniczny stał się już brak młodych kadr, a trzon zespołu stanowili żużlowcy weterani, pod wodzą niestrudzonego "Żaby". Toruński plastron zakładało jedenastu zawodników i prawie wszyscy uzyskali średnie ligowe gorsze niż przed rokiem. W kilku meczach zabrakło kontuzjowanego Miedzińskiego i Miastkowskiego. Nie pojawił się w ogóle na torze Piotr Maćkiewicz, ale w lidze zadebiutowali obiecujący ubiegłoroczni adepci Jacek Krzyżaniak i Mirosław Kowalik.

Obok ligi działacze toruńscy zafundowali kibicom tradycyjny memoriał Rosego, a także pierwszy z czterech turniejów finałowych ZK, pierwszy turniej BK, w którym Kuczwalski uplasował się  w końcowej klasyfikacji na najniższym stopniu podium oraz czwartą rundę MDMP w grupie drugiej. Ponadto tor w Toruniu był areną zmagań w ramach IMP, a zawodnicy ścigali się na poziomie rundy wstępnej, z której pięciu najlepszych uzyskało awans do dalszej rywalizacji.
W kraju torunianie tradycyjnie występowali w rozgrywkach pod patronatem PZM.  Jednak nie osiągnęli znaczących sukcesów, chociaż wystąpili we wszystkich finałach. W finale MDMP toruńska młodzież zajęła trzecie miejsce, a w końcowej klasyfikacji BK Kuczwalski był trzeci. Jednak to wszystkie medale na które było stać żużlowców z grodu Kopernika w sezonie 1988, bowiem w MPPK uplasowali się na ósmym miejscu, w MMPPK na czwartym, w IMP "Żaba" i Kuczwalski byli również daleko poza podium, choć trzeba przyznać że Kuczwalski dzielnie walczył w MIMP i zajął czwartą lokatę. W ostatecznej klasyfikacji ZK Żabiałowicz był dwunasty, Miastkowski dwudziesty, w SK Kuczwalski zajął dwunaste miejsce. Żabiałowiczowi nie udało się również wywalczyć po raz trzeci złota w IPP.
W zawodach posiadających rangę mistrzostw świata nie pojawił niestety się żaden Anioł.

W SEZONIE 1988 TORUŃSKICH BARW BRONILI

	Liczba meczów	Liczba biegów	Punkty	Bonusy	Średnia biegowa	Miejsce w ligowym rankingu
Wojciech ŻABIAŁOWICZ	17	88	184	5	2,148	13
Stanisław MIEDZIŃSKI	13	68	127	10	2,015	18
Eugeniusz MIASTKOWSKI	12	65	106	9	1,769	30
Krzysztof KUCZWALSKI	18	90	138	14	1,689	35
Stefan TIETZ	18	74	84	20	1,405	50
Robert PRUSS	11	24	21	6	1,125	88
Mariusz STRZELECKI	9	34	34	4	1,118	59
Mirosław KOWALIK	12	42	36	9	1,071	62
Ryszard KOWALSKI	5	15	12	4	1,067	89
Robert SAWINA	1	1	1	-	1,000	92
Jacek KRZYŻANIAK	10	38	30	1	0,816	70

TABELA PIERWSZEJ LIGI ŻUŻLOWEJ W SEZONIE 1988

Mce	Zespół	Mecze	Zw. (za3pkt)	Rem.	Por. (za-1pkt)	Pkt duże	Pkt małe
1	Unia Leszno	18	16 (5)	0	2 (-)	37	+334
2	ROW Rybnik	18	11 (4)	1	6 (1)	26	+188
3	Polonia Bydgoszcz	18	11 (4)	0	7 (-)	26	+167
4	Falubaz Zielona Góra	18	9 (3)	3	6 (1)	23	+60
5	Stal Gorzów	18	9 (-)	3	6 (-)	21	+10
6	Wybrzeże Gdańsk	18	9 (1)	0	9 (3)	16	-45
7	Apator Toruń	18	6 (1)	2	10 (3)	12	-57
8	Unia Tarnów	18	6 (1)	2	10 (3)	12	-121
9	Stal Rzeszów	18	5 (1)	1	12 (3)	9	-174
10	Kolejarz Opole	18	1 (-)	2	15 (6)	-2	-362

materiał wyjściowy tekstów zamieszczonych na tej stronie
stanowi książka anioły na torze

\1987     <strona główna=     1989]