indywidualne mistrzostwa świata (IMŚ)

Pierwsze Indywidualne Mistrzostwa Świata (IMŚ), pod patronatem FICM (poprzedniczka FIM), przeprowadzono w 1936 roku. Poprzedziły je organizowane w latach 1929-1935 turnieje pod nazwą "Star Championship", prowadzone pod patronatem angielskiego dziennika "The Star". Zawody rozgrywano na torach Wielkiej Brytanii. Na początek ze względu na zbyt dużą różnicę w poziomie zawodników odbyły się dwie równoległe edycje.. W brytyjskich zawodach wygrał Roger Frogley, a w turnieju z obsadą australijsko-amerykańską najlepszy okazał się Australijczyk Frank Arthur. Ci dwaj zawodnicy zostali uznani za najlepszych na świecie. W 19360 roku w piętnastu turniejach eliminacyjnych wyłoniono finałową dwunastkę, która wzięła udział w zawodach na stadionie Wembley. Ścigano się wówczas po trzech zawodników w każdym biegu, a zwycięzcą został Victor Huxley z Australii. Kolejnymi zwycięzcami tych nieoficjalnych jeszcze mistrzostw świata byli:
    1931 - Ray Tauser (USA)
    1932 - Eric Langdon (Anglia)
    1933 - Tom Fardon ( Anglia)
    1934 - Jack Parker (Anglia)
    1935 - Frank Charles (Anglia)

W pierwszych oficjalnych IMŚ rozgrywanych wg regulaminów brytyjskich, udział wzięli zawodnicy dwunastu państw. Finałowe zawody zostały poprzedzone eliminacjami. Obowiązujące wówczas przepisy przewidywały, że zawodnicy przystępowali do decydującej rozgrywki z punktami bonusowymi , których ilość wynika z wyliczenia: punkty zdobyte w eliminacjach, wyrażone w procentach zdobytych punktów, dzielone przez siedem i zaokrąglone do pełnej liczby. Zasady te obowiązywały do 1938 roku. W 1939 roku rozegrano wszystkie eliminacje, wyłoniono finalistów, ale wybuch II wojny światowej sprawił, że do wyłonienia indywidualnego mistrza świata na ten rok nie doszło.

Mistrzostwa wznowiono w 1949 roku, były one do połowy lat pięćdziesiątych kontrolowane przez brytyjską federację. Duże zmiany nastąpiły w 1956 roku. Były one efektem prac wyłonionej na kongresie FIM w Paryżu w 1955 roku komisji, która opracowała plan i regulamin mistrzostw na następny rok. Wprowadzono eliminacje dla zawodników strefy kontynentalnej i krajów skandynawskich, którzy w finale kontynentalnym walczyli o w cztery miejsca dające awans do finału światowego. Wiosna 1956 roku, na Kongresie FIM w Oslo z inicjatywy Polski i Norwegii powołano podkomisję, przekształconą z czasem w Komisję Wyścigów Torowych (CCP), w której działał aktywnie jako przedstawiciel PZM Władysław Pietrzak. Komisja ta opracowała i wprowadziła w życie regulamin sportu żużlowego, który niemal w niezmienionej formie przetrwał przez dziesiątki lat. Dzięki pracom Komisji, FIM przejęła pełną inicjatywę i kontrolę nad rywalizacją o tytuł IMŚ.

Na przestrzeni lat zmieniały się zasady wyłaniania finalistów IMŚ, wynikało to najczęściej z różnicy w poziomie sportowym zawodników z różnych stref. Do 1994 roku, z wyjątkiem dwudniowego finału w 1987 roku w Ansterdamie, o tytule mistrzowskim decydował jeden turniej finałowy, do 1960 roku rozgrywany niezmiennie na stadionie Wembley. W 1961 roku po raz pierwszy finał IMŚ rozegrano poza Wielką Brytanią, w szwedzkim Malmoe. Od tamtego czasu trwa rotacja, początkowo pomiędzy Szwecją i Anglią, a od 1970 roku także Polską - pierwszy finał IMŚ na torze polskim rozegrano we Wrocławiu w roku 1970. W dwa lata później finał IMŚ zawitał do USA, a w późniejszych latach organizatorami byli także Niemcy, Holendrzy Duńczycy.

Od 1995 roku o tytuł mistrzowski zaczęto rywalizować w ramach cyklu turniejów pod nazwą Grand Prix.

W pierwszym oficjalnym finale IMŚ na Wembley w dniu 10 września 1936 roku wystąpili:

Lionel Van Prag	Australia	14 pkt  + 12 bon = 26
Eric Langton	Anglia	13 pkt  + 13 bon = 26
Bluey Wilkinson	Australia	15 pkt  + 10 bon = 25
Cordy Mine	USA	11 pkt  + 9   bon = 20
Frank Charles	Anglia	8   pkt  + 12 bon = 20
Dicky Case	Australia	8   pkt  + 9   bon = 17
Jack Ormson	Anglia	8   pkt  + 9   bon = 17
Vic Huxley	Australia	7   pkt  +10  bon = 17
George Newton	Anglia	4   pkt  + 12 bon = 16
Jack Milne	USA	6   pkt  + 9   bon = 15
Morian Hansen	Dania	5   pkt  + 10 bon = 15
Bob Harrison	Anglia	5   pkt  + 10 bon = 15
Wal Philips	Anglia	5   pkt  + 7   bon = 12
Ginger Lees	Anglia	4   pkt  + 7   bon = 11
Arthur Atkinson	Anglia	3   pkt  + 6   bon = 9
Bill Picher	Anglia	2   pkt  + 6   bon = 8
(R1) Norman Parker	Anglia	1   pkt  + 6   bon = 7
(R2) Jack Parker	Anglia	ns        + 12  bon = 12

Źródło: Wiesław Dobruszek; "Żużlowe ABC" t. I; Leszno 2004

Ciekawe zdarzenie miało miejsce w roku 1990, kiedy to na anglieskim torze w Bradford wyłoniono zwycięzców: Per Jonsson, Shown Moran, Todd Wiltshire, a czwarty był Hans Nielsen. Dwa miesiące po turnieju wybuchła afera, bowiem okazało się, że Amerykanin stosował niedozwolone środki dopingujące. Badania przeprowadzono po finale zamorskim IMŚ, który rozegrano 24 czerwca 1990. W związku z czym odebrano Moranowi srebrny medal i zdyskwalifikowano go na 12 miesięcy, z czego 6 miesięcy w zawieszeniu. Niestety FIM nie zadbała o korektę archiwów, bowiem trzeci w kolejności Wiltshire i czwarty Nielsen, automatycznie zgodnie z zasadami stosowanymi choćby w sportach olimpijskich powinni otrzymać odpowiednio drugie i trzecie miejsce. Przez niemal ćwierćwiecze pamięć ludzka wyparła nieuczciwość Morana i przez lata powielano błąd, przyznając drugi stopień podium Amerykaninowi.
W 2014 redakcja Tygodnika Żużlowego zwróciła się do światowych władz żużlowych o korektę powielanego przez lata błędu, wymazując tym samym nazwisko Shawna Morana z archiwów i klasyfikacji medalowej IMŚ.

Medaliści Indywidualnych Mistrzostw Świata
Rok	Kraj - Miasto
1929	Londyn	Frank Arthur Australia	Vick Huxlay Australia	Billy Lamont Australia
1929	Londyn	Roger Frogley Anglia	Jack Parker Anglia	Colin Watson Anglia
1930	Londyn	Vic Huxley Australia	Frank Arthur Australia	Jack Ormston Anglia
1931	Londyn	Ray Tauser USA
1932	Londyn	Eric Langton Anglia
1933	Londyn	Tom Farndon Anglia
1934	Londyn	Jack Parker Anglia
1935	Londyn	Frank Charles Anglia
1936	Londyn	Lionel Van Praag Australia	Eric Langton Anglia	Blue Wilkinson Australia
1937	Londyn	Jack Milne USA	Wilbur Lamoreaux USA	Cordy Milne USA
1938	Londyn	Blue Wilkinson Australia	Jack Milne USA	Wilbur Lamoreaux USA
1939	Londyn	Cordy Milne USA	Eric Langton Anglia	Wilbur Lamoreaux USA
1946	Londyn	Tommy Price Anglia
1947	Londyn	Jack Parker Anglia
1948	Londyn	Vic Duggan Australia
1949	Londyn	Tommy Price Anglia	Jack Parker Anglia	Louis Lawson Anglia
1950	Londyn	Freddie Williams Walia	Wally Green Anglia	Graham Warren Australia
1951	Londyn	Jack Young Australia	Split Waterman Anglia	Jack Biggs Australia
1952	Londyn	Jack Young Australia	Freddie Williams Walia	Bob Oakley Anglia
1953	Londyn	Freddie Williams Walia	Split Waterman Anglia	Geoff Mardon Nowa Zelandia
1954	Londyn	Ronnie Moore Nowa Zelandia	Brian Crutcher Anglia	Olle Nygren Szwecja
1955	Londyn	Peter Craven Anglia	Ronnie Moore Nowa Zelandia	Barry Briggs Nowa Zelandia
1956	Londyn	Ove Fundin Szwecja	Ronnie Moore Nowa Zelandia	Arthur Forrest Anglia
1957	Londyn	Barry Briggs Nowa Zelandia	Ove Fundin Szwecja	Peter Craven Anglia
1958	Londyn	Barry Briggs Nowa Zelandia	Ove Fundin Szwecja	Aub Lawson Australia
1959	Londyn	Ronnie Moore Nowa Zelandia	Ove Fundin Szwecja	Barry Briggs Nowa Zelandia
1960	Londyn	Ove Fundin Szwecja	Ronnie Moore Nowa Zelandia	Peter Craven Anglia
1961	Malmo	Ove Fundin Szwecja	Bjorn Knutsson Szwecja	Gote Nordin Szwecja
1962	Londyn	Peter Craven Anglia	Barry Briggs Nowa Zelandia	Ove Fundin Szwecja
1963	Londyn	Ove Fundin Szwecja	Bjorn Knutsson Szwecja	Barry Briggs Nowa Zelandia
1964	Goteborg	Barry Briggs Nowa Zelandia	Igor Plechanow Zsrr	Ove Fundin Szwecja
1965	Londyn	Bjorn Knutsson Szwecja	Igor Plechanow Zsrr	Ove Fundin Szwecja
1966	Goteborg	Barry Briggs Nowa Zelandia	Sverre Harrfeld Norwegia	Antoni Woryna Polska
1967	Londyn	Ove Fundin Szwecja	Bengt Jansson Szwecja	Ivan Mauger Nowa Zelandia
1968	Goteborg	Ivan Mauger Nowa Zelandia	Barry Briggs Nowa Zelandia	Edward Jancarz Polska
1969	Londyn	Ivan Mauger Nowa Zelandia	Barry Briggs Nowa Zelandia	Soren Sjosten Szwecja
1970	Wrocław	Ivan Mauger Nowa Zelandia	Paweł Waloszek Polska	Antoni Woryna Polska
1971	Goteborg	Ole Olsen Dania	Ivan Mauger Nowa Zelandia	Bangt Jansson Szwecja
1972	Londyn	Ivan Mauger Nowa Zelandia	Bernt Persson Szwecja	Ole Olsen Dania
1973	Chorzów	Jerzy Szczakiel Polska	Ivan Mauger Nowa Zelandia	Zenon Plech Polska
1974	Goteborg	Anders Michanek Szwecja	Ivan Mauger Nowa Zelandia	Soren Sjosten Szwecja
1975	Londyn	Ole Olsen Dania	Anders Michanek Szwecja	John Louis Anglia
1976	Chorzów	Peter Collins Anglia	Malcolm Simmons Anglia	Phil Crump Australia
1977	Goteborg	Ivan Mauger Nowa Zelandia	Peter Collins Anglia	Ole Olsen Dania
1978	Londyn	Ole Olsen Dania	Gordon Kennett Anglia	Scott Autrey USA
1979	Chorzów	Ivan Mauger Nowa Zelandia	Zenon Plech Polska	Michael Lee Anglia
1980	Goteborg	Michael Lee Anglia	Dave Jessup Anglia	Billy Sanders Australia
1981	Londyn	Bruce Penhall USA	Ole Olsen Dania	Tommy Kundsen Dania
1982	Los Angeles	Bruce Penhall USA	Les Collins Anglia	Denis Sigalos USA
1983	Norden	Egon Muller Niemcy	Billy Sanders Australia	Michael Lee Anglia
1984	Goteborg	Eric Gundersen Dania	Hans Nielsen Dania	Lance King USA
1985	Bradford	Eric Gundersen Dania	Hans Nielsen Dania	Sam Ermolenko USA
1986	Chorzów	Hans Nielsen Dania	Jan Osvald Pedersen Dania	Kelvin Tatum Anglia
1987	Amsterdam	Hans Nielsen Dania	Eric Gundersen Dania	Sam Ermolenko USA
1988	Vojens	Eric Gundersen Dania	Hans Nielsen Dania	Jan Osvald Pedersen Dania
1989	Monachium	Hans Nielsen Dania	Simon Wigg Anglia	Jeremmy Doncaster Anglia
1990	Bradford	Per Jonsson Szwecja	Todd Wiltshirre Australia zajął 3 miejsce, ale po dyskwalifikacji Morana powinien zająć 2 lokatę Shown Moran USA zajął 2 miejsce ale został zdyskwalifikowany za doping	Hans Nielsen Dania zajął 4 miejsce, ale po dyskwalifikacji Morana powinien zająć 3 lokatę
1991	Goteborg	Jan Osvald Pedersen Dania	Tony Rickardsson Szwecja	Hans Nielsen Dania
1992	Wrocław	Gary Havelock Anglia	Per Jonsson Szwecja	Gert Handberg Dania
1993	Pocking	Sam Ermolenko USA	Hans Nielsen Dania	Chris Louis Anglia
1994	Vojens	Tony Rickardsson Szwecja	Hans Nielsen Dania	Creig Boyce Australia

Podziękowania za pomoc w opracowaniu tabeli
dla Marka Maliszewskiego