PEDERSEN Bastian

Urodzony 28 kwietnia 2006 roku.

O tym, że Duńczycy w miniżużlu są potęgą, nikogo przekonywać nie trzeba. A o tym, że pochodzenie z żużlowej rodziny daje dodatkowy bonus już na starcie kariery, jest jak mawiał pewien polityk "oczywistą oczywistością". Nazwisko Pedersen to jedno z najbardziej rozpoznawalnych duńskich nazwisk w środowisku żużlowym. Dlatego nie powinno dziwić, że nazwisko Bastiana urodzonego w Middelfart, może mieć coś wspólnego trzykrotnym mistrzem świata. Młody Duńczyk jest bowiem bratankiem Nickiego Pedersena i syn jego starszego brata, Ronniego, którego kibice również mogą pamiętać z udziału w cyklu Grand Prix. Po zakończeniu przygody ze sportem żużlowym Ronni zajął się rodzinnym biznesem samochodowym, ale zarówno syna, jak i kilka lat starszą córkę od najmłodszych lat uczył jazdy na motocyklu.
Pierwszy raz Bastian wsiadł na mały motocykl ATV w wieku trzech lat, ścigając się z siostrą po polu należącym do dziadka. Obserwujący zabawę ojciec dostrzegł w chłopaku talent Pedersenów i postanowił zabrać go do klubu Fjelsted, gdzie wspólnie z bratem zaczynali żużlową karierę. Bastian miał wówczas 5 lat i był za młody, aby ścigać się na motocyklach o pojemności 50cc i musiał poczekać cały rok.  Czas szybko upłynął i ligowy debiut sześciolatek zaliczył w 2012 roku, reprezentując oczywiście Fjelsted. W swoim pierwszym roku startów zdobył swój pierwszy złoty medal drużynowych mistrzostw Danii  i powtórzył ten sukces wraz z drużyną dwa i trzy lata później, po czym zdecydował o przejściu do klasy 85cc. Wiązało się to ze zmianą klubu: rodzice chłopaka uznali, że lepszą drużyną dla jego rozwoju będzie Vissenbjerg-Bred. W 2018 roku, jako dwunastolatek, wziął udział w kwalifikacjach do Mistrzostw Europy, został wybrany do reprezentacji, zajął ósme miejsce w mistrzostwach Danii, a w lidze miniżużla miał najwyższą średnią i budując swoją żużlową markę zaczął zwracać na siebie uwagę sportowych promotorów.

Rok 2019 był kluczowy dla Jego kariery. Rozpoczął starty w barwach Fredericii, a 7 lipca usłyszał cały żużlowy świat, ponieważ zwyciężył w rozgrywanych w duńskim Vissenbjergu zawodach Youth Gold Trophy, czyli mistrzostwach świata na miniżużlu w kategorii 85cc. "Stryj był ze mną w Vissenbjergu podczas zawodów i dużo ze mną rozmawiał między biegami. Bardzo mi to pomogło, ponieważ denerwowałem się podczas startów. Nicki i tata to moi żużlowi idole. Przed zawodami rozmawialiśmy z rodzicami i stryjkiem, że fajnie by było, gdybym był w czołowej piątce, że może nawet uda się zdobyć medal. Ale o zwycięstwie? W życiu! Po rundzie zasadniczej było nas trzech z trzynastoma punktami, więc musieliśmy pojechać w biegu dodatkowym decydującym o kolorach medali, więc to był taki jakby finał. Najważniejsze było dobre wyjście ze startu, tak, żeby za pierwszym łukiem być z przodu. To mi się udało, więc dalej po prostu jechałem przed siebie. Po biegu z początkxu nie rozumiałem, co się dzieje. Kompletnie do mnie nie docierało, że zostałem mistrzem świata, ale kiedy już dotarło do mnie, że wygrałem, oświadczyłem, że chyba zasłużyłem na porządną porcję sushi" - mówił prawie nie wzruszony w wywiadzie dla lokalnej gazety. Jednak rodzice i utytułowany stryj płakali z radości.
Dla trzynastolatka był to debiut w mistrzostwach w tej kategorii, a miał przed sobą jeszcze możliwość dwukrotnego wystartowania w Youth Gold Trophy. Planem na sezon 2020 była więc obrona tytułu. Zanim jednak do tego doszło zawodnik nie spoczął na laurach i po zwycięstwie w Gold Trophy, 10 sierpnia wystartował w Pucharze Europy 85cc w Güstrow, gdzie zdobył brązowy medal. Kilka dni później wyruszył do Gdańska na Speedway Camp, drugą edycję obozu treningowego dla miniżużlowców. Tam miał okazję trenować pod okiem Emila Sajfutdinowa oraz Krzysztofa Buczkowskiego, a także wziąć udział w turnieju, w którym mierzył się między innymi z... synem Briana Andersena! Ostatecznie zajął drugie miejsce, ustępując jedynie wspomnianemu Andersenowi juniorowi, ale lokata w zawodach nie była aż tak ważna jak poznanie rówieśników jeżdżących na miniżużlu, wspólna nauka i nawiązanie bliższych znajomości.

Sezon 2021 to rywalizacja Bastiana w klasie 250 ccm i pierwsze poważniejsze wyścigi w klasie 500 ccm w Danii i Niemczech dla DM White Tigers. Z końcem sezonu jako szesnastolatek pojawił się w Lesznie, gdzie brał udział w towarzyskiej rywalizacji młodych obiecujących zawodników i był przymierzany w Unii do młodzieżowej drużyny do lat 24. Jednak ku zaskoczeniu wszystkich rodzice wspólnie z zawodnikiem złożyli podpisy pod kontraktem w Apatorze Toruń, gdzie gwiazdą toruńskiego temu U24 miał być Petr Chlupáč, z którym team "juniorów starszych" stanowić mieli Rosjanin - Jewgienij Sajdulin, Australijczyk - Zach Cook i właśnie Bastian Pedersen. Ojciec zawodnika Ronie Pedersen w wywiadzie tak komentował rozwój sportowy i możliwości syna: "Bastian naprawdę ciężko trenuje i cieszy się każdą chwilą spędzoną na torze. Podczas jazdy na motocyklu jest w swoim żywiole, co też łatwo dostrzec. Zawsze traktowaliśmy żużel jako hobby, pasję i nigdy nie naciskaliśmy na Bastiana, że musi zostać profesjonalnym żużlowcem. To on sam zadecydował, że chce się ścigać, a to że ja kiedyś jeździłem na żużlu czy Nicki jeszcze to robi, nie miało znaczenia. Oczywiście Bastian może ten fakt wykorzystać i zawsze liczyć na naszą pomoc. Syn ma prawdopodobnie najlepszy sprzęt na świecie, ale kiedy staje pod taśmą tylko sam może udowodnić swoje umiejętności wybierając odpowiednią ścieżkę jazdy. Bastian ma obecnie 15 lat. 28 kwietnia skończy 16 lat. Obecnie chodzi do szkoły i ważne jest to, że musi jednocześnie dbać o swoją edukację i podnosić swoje umiejętności jazdy na motocyklu, więc czas pokaże, na co go będzie stać".
Z kolei młody żużlowiec podpisaniu kontaktu nie chciał snuć dalekosiężnych wizji i skupiał się na tym aby mieć jak najwięcej startów, w których zbierze jak największe doświadczenie i wykorzysta szansę na pokazanie się w rozgrywkach Ekstraligi U-24 w barwach Apatora. Oprócz ligi polskiej zawodnik planował ścigać się ścigał się w duńskiej Superlidze, w której podpisał umowę z Fjelsted Speedway Klub oraz w lidze niemieckiej, gdzie miał zdobywać punkty dla MSC Diedenbergen. Ponadto 15-letni Duńczyk dostał powołanie do reprezentacji Danii do lat 19. Jedno było pewne, Bastianowi zaczęli przyglądać się wszyscy miłośnicy speedwaya. Chłopak miał talent, odpowiednie geny i spoty potencjał, by namieszać w żużlu, a do tego był niezwykle poukładanym młodym człowiekiem: "Swoją przyszłość buduję krok po kroku i zacznę powoli na początku, później jeśli będzie zainteresowanie by zagwarantować mi żebym pokręcił jakieś kołka na torach w Polsce, byłbym bardziej niż szczęśliwy by to zrobić ale dla mnie nie liczy się być tylko w klubie, chciałbym być przydatny. Mam najlepszego tatę jakiego żużlowiec mógłby sobie wyobrazić, on rozumie i wie dokładnie to co trzeba zrobić w danej sytuacji kiedy tor jest mokry czy suchy, pomógł mi bardzo mocno, gdyby nie on na pewno nie bym był w tym miejscu w którym jestem teraz, za co mu dziękuje. Kiedy byłem znacznie młodszy mój wujek Nicki Pedersen i właśnie tata byli moimi idolami, ale od tego czasu dużo się zmieniło i jeśli mam być szczery to moim idolem jest Maciej Janowski oraz gdy startował był Greg Hancock.
Jestem zadowolony z podpisanej umowy w Toruniu. Były inne oferty, ale znam Toruń i bardzo podoba mi się okolica i atmosfera, dlatego związałem się trzyletnim kontraktem właśnie w Toruniu. Tu mam obiecany rozwój, bo dostanę szansę stratowania w drużynie do lat 24 i liczę, że to będzie przepustka do czegoś więcej. Trzeba jednak pamiętać, że to mój pierwszy sezon w kategorii 500 ccm i mam kilka lat by wspiąć się na szczyt. Przede mną też wyzwanie logistycznie, bo w sezonie będę dojeżdżał na mecze w Polsce, ponieważ mam jeszcze szkołę w Danii, którą muszę skończyć. Jednak gdy skończę szkołę będę chciał zamieszkać w Polsce, jeśli rodzice na to pozwolą".

Debiut zawodnika na polskich torach miał miejsce w Gorzowie i przypadł na trzecią rundę DMP-U24, 10 maja 2022. Co prawda nie był to spektakularny występ, bo w pięciu startach zdobył zaledwie 3 punkty, ale młody Duńczyk przełamał pierwszy stres na polskich torach i wspólnie z żużlową rodziną mógł planować rozwój swojej międzynarodowej kariery. Ostatecznie syn Ronniego Pedersena wystąpił w dziewięciu spotkaniach Ekstraligi U24, osiągając średnią punktową 1,154 pkt./bieg. Toruńscy działacze nie mieli wątpliwości co do dalszych inwestycji w obiecującego Duńczyka, widząc w nim potencjał i zaproponowali mu kontynuację startów również w kolejnym sezonie. I była to dobra decyzja, bo Bastian poprawił znacząco swoją średnią w rozgrywkach ekstraliga U2, a także znacząco poprawił swoją sylwetkę na motocyklu i gołym okiem było widać, że rozwinął swoje umiejętności, pod okiem wujka Nickiego, który mocno zaangażował się w pomoc bratankowi. Potwierdzeniem możliwości zawodnika, był piorunujący występ w ostatniej rundzie SGP2 na torze w Vojens. W turnieju tym okazał Polak, Mateusz Cierniak zapewnił sobie tytuł indywidualnego mistrza świata juniorów, ale niespełna osiemnastoletniej nadziei duńskiego żużla, startując z pozycji rezerwowego zgromadziła w trzech startach sześć punktów. najmłodszy z rodu Pedersenów dwukrotnie mijał linię mety na pierwszej pozycji, pokonując zawodników ze zdecydowanie większym doświadczeniem i nie krył ogromnej satysfakcji: "Jestem bardzo zadowolony ze swojego występu. Tak naprawdę w dwóch startach zdobyłem sześć punktów i wygrałem z naprawdę o wiele bardziej lepszymi i doświadczonymi ode mnie zawodnikami. W trzecim swoim starcie nie do końca udał mi się moment startowy, próbowałem skorygować błędy po starcie i niestety zakończyło się to upadkiem. Szkoda, ale ogólnie start z najlepszymi juniorami świata uznaję za udany. Kiedyś jednak chciałbym odnosić takie sukcesy jak wujek, bo sylwetką podobno już go przypominam. Choć z drugiej strony moim idolem jest Greg Hancock, który był doskonałym zawodnikiem i generalnie ma fajne podejście do ludzi poza torem".
Sukces ten pokazał, że pomimo bardzo młodego wieku zawodnik młodzieżowej drużyny Apatora Toruń miał jasno sprecyzowany plan na najbliższe lata. Chciał bowiem systematycznie wspinać się na kolejne szczeble żużlowej kariery, a w roku 2024 chciał zagościć w SGP2 jako stały uczestnik cyklu. Dlatego postanowił trzeci rok z rzędu kontynuować starty w zespole z Torunia i miał nadzieję, że będzie się rozwijał nie tylko w lidze U24, bowiem był gotów na wypożyczenie i regularne starty na niższym szczeblu ligowej rywalizacji. Swoje możliwości Bastian potwierdził w młodzieżowych mistrzostwach Danii, które wygrał wyprzedzając Nicolai Heiselberga. Duńscy selekcjonerzy powołali też wschodzącą gwiazdę do rywalizacji na arenie międzynarodowej i zawodnik zapisał na swoim koncie trzy medalowe sukcesy bo wspólnie z kolegami wywalczył srebro w DMEJ i MEPJ oraz srebro w IMEJ. Niestety nie wyszedł mu start w cyklu IMŚJ, gdzie został sklasyfikowany dopiero jedenastym miejscu. Niestety w końcówce sezonu relacje toruńskiego klubu i młodego Duńczyka nieco osłabły, bo po tym jak Apator z pozycji lucky loosera wszedł do kolejnej fazy play-off wszyscy po cichu marzyli o awansie do wielkiego finału. Niestety w składzie miało zabraknąć Wiktora Lamparta, który po upadku w Gorzowie przeszedł zabieg złamanej kości w okolicach obręczy barkowej i wiadomym było, że sezon dla niego dobiegł końca. Torunianie mieli jednak przygotowaną opcję rezerwową, jaką był Anders Rowe. Niestety Anglikowi nie dane było udowodnić swojej wartości, bowiem podczas treningu upadł i nabawił się kontuzji palca. W tej sytuacji Piotr Baron musiał wprowadzić plan "C", którym był Bastian Pedersen. Jednak bratanek Nickiego Pedersena odmówiła toruńskiemu sztabowi szkoleniowemu: "dostałem informację, że to z powodu braku sprzętu. Bastian był w Rydze, gdzie w IMŚJ uszkodził motocykl. Dzień później ścigał się w Gustrow, gdzie awarii uległ drugi motocykl. Mamy co prawda swój sprzęt, ale pojawił się problem z ramami, które Bastian ma nieco inne" - mówił Piotr Baron. W efekcie w składzie na pierwszy półfinałowy mecz działacze sięgnęli do głębokich rezerw i w składzie pojawił się wspomniany Nicolai Heiselberg. To stawiało relacje klubu z zawodnikiem na cienkiej linii, bo zawodnik postawił pokazał, że jest indywidualistą i nie zamierza stawiać dobra drużyny ponad wszystko. Klub znał jednak zasady jakimi kierował się zawodnik i nie miał do niego pretensji, ale na sezon 2025 zawodnik został wypożyczony do Startu Gniezno, a w Toruniu miał być zawodnikiem startujących w ekstralidze U24. W barwach Startu Gniezno stał się tam jednym z motorów napędowych drużyny, a jego zdobycze punktowe często wpływały na wynik całego spotkania. Sam zawodnik podkreślał, że starty w KLŻ pomagały mu lepiej zrozumieć polskie tory i różnorodność warunków, z jakimi musi mierzyć się młody żużlowiec. I było w tym sporo prawdy, bo młody Duńczyk, coraz śmielej poczynał sobie na polskich torach i należał do grona wyróżniających się juniorów w Europie. W ekstralidze miał być zmiennikiem na U24 dla Jana Kvecha. Wybrał jednak drogę stałego miejsca w składzie na drugoligowym froncie. Z Toruniem jednak nie zerwał, bo reprezentował Anioły w Ekstralidze U24, gdzie zanotował wyraźny progres. Jego średnia 2,319 pkt na bieg w 69 wyścigach plasowała go w ścisłej czołówce formacji młodzieżowej i dała toruńskiej drużynie srebrny medal. W mediach wskazywano, że Pedersen dojrzewał wyścig po wyścigu, ucząc się skutecznego startu, jazdy pod presją oraz stabilności psychiczną, której wcześniej mu brakowało. Nic więc dziwnego, że w Toruniu mówiło się, że klub ma wobec Pedersena konkretne plany. Wiele wskazywało na to, że jego wypożyczenie do Startu Gniezno nie było przypadkiem, lecz częścią szerszej strategii, w której widziano w nim naturalnego następcę Jana Kvecha na pozycji U24 na rok 2026. Duńczyk wychodził jednak poza ligowy schemat. Głośno było o nim również na arenie międzynarodowej - nie tylko za sprawą wyników, ale także medialnych kontrowersji. W czerwcu stanowczo zareagował na pominięcie go przy rozdawaniu stałych dzikich kart do cyklu SGP2. Wskazywał, że jego indywidualne wyniki - w Speedway Ligaen, bardzo dobre występy w KLŻ i drugie miejsce w klasyfikacji U24 Ekstraligi - powinny decydować o przyznaniu mu dzikiej karty na występy w cyklu. "I miał sporo racji, bowiem nie mógł wystąpić w eliminacjach z powodu kontuzji prawego ramienia, której doznał po kolizji z klubowym partnerem w Gnieźnie: "Moje indywidualne wyniki w tym sezonie, to pierwsze piątki w Speedway Ligaen i Krajowej Lidze Żużlowej i drugie miejsce w U-24 Ekstralidze. Moja średnia w każdych zawodach, to dziesięć punktów. Ale w SGP 2 mnie nie ma, bo zostałem potrącony na torze i doznałem kontuzji. Nie miałem czucia w prawym ramieniu i nie mogłem wystąpić w eliminacjach. Przypominam, że mój kolega z drużyny z Gniezna miał problemy z motocyklem i we mnie wjechał. Jestem niesamowicie rozczarowany decyzją o pominięciu mnie w dzikich kartach. Wszystkim pokaże na co mnie stać. Udowodnię, że władze żużla popełniły największy błąd w historii żużla". Kilka dni później duńska federacja dodatkowo skomplikowała sytuację, publikując oświadczenie, z którego wynikało, że Pedersen wycofał się z mistrzostw Danii U21 już 25 maja, czyli jeszcze przed kolizją w Polsce. W przekazie pojawiły się zarzuty o manipulowanie faktami, co wywołało spore zamieszanie medialne i położyło się cieniem na jego wizerunku, choć nie zdołało zatrzymać jego sportowego rozwoju i gdy otrzymał dziką kartę na start w turnieju Vojens udowonił jak bardzo duńskie władze się myliły, bowiem zajął drugie miejsce. Dodatkowo wraz z upływem sezonu zawodnik imponował coraz bardziej. Szybki progres, regularność i odwaga w jeździe sprawiły, że w sierpniu 2025 roku media jasno pisały: Pres Toruń daje mu wielką szansę, a sezon 2026 ma być dla niego przełomem. W klubie liczono, że zostanie fundamentem formacji młodzieżowej i zacznie realnie rywalizować z najlepszymi U24 w kraju. Sam zawodnik nie ukrywał ambicji i wielokrotnie podkreślał, że chce potwierdzić swoją wartość w Ekstralidze. Końcówka roku przyniosła jednak zaskoczenie. Mimo żużlowej drogi wytyczonej dla niego w Toruniu, Pedersen podjął decyzję o zmianie barw klubowych. Zamiast wejść do składu "Aniołów" w sezonie 2026, zdecydował się na transfer do GKM Grudziądz, gdzie uznał, że otrzyma większą przestrzeń do rozwoju i pewniejsze miejsce w składzie. W Toruniu przyjęto tę decyzję z niedosytem, ale również z uznaniem dla jego ambicji sportowych.

Poza ligą polską zawodnik startował m.in w:
Fjelsted, Holsted

Osiągnięcia

U24	2025/2
SGP2 - IMŚJ	2023/R18; 2024/11; 2025/DK13
SON2 - DMŚJ	2025/2
DME	2025/2
DMEJ	2024/3; 2025/2
IMEJ U-19	2024/2
MEPJ	2024/3; 2025/1

Kluby w lidze polskiej:

2022- -2025	2025 ekstraliga U24	2026

Wyniki ligowe zawodnika w barwach toruńskich

Sezon	mecze	biegi	punkty	bonusy	Średnia biegowa	Miejsce w ligowym rankingu		punkty U24	Średnia U24
2022	-	-	-	-	-	-		39+6	1,154
2023	-	-	-	-	-	-		88+8	1,655
2024	-	-	-	-	-	-		94+11	1,694
2025	-	-	-	-	-	-		146+13	2,319

Zdjęcie pochodzi ze strony
https://www.fimspeedway.com/