Toruński zespół zaczęto określać mianem etatowego brązowego medalisty. W sezonie medalowa passa została również podtrzymana i po raz piąty z rzędu zespół stanął na ligowym pudle. Choć nie obyło się bez dramatów. Z roku na rok w Toruniu przybywało uzdolnionych wychowanków, wytworzyła się silna rywalizacja o miejsce w składzie. Ta doskonała sytuacja w teorii w praktyce sprawdzała się różnie. U progu sezonu 1994 Toruń opuścił Robert Sawina, który przeniósł się do Gdańska. Nie pojawił się w składzie również słabo spisujący się Amerykanin John Cook oraz Adam Sondej, którego z uprawiania żużla wykluczyła kontuzja. W zespole pozostała ta sama podstawowa para obcokrajowców Jonsson - Loram do której dołączył dobrze znany w Toruniu Christer Karlsson, jednak ponowne zakontraktowanie Szweda okazało się niewypałem. Tradycyjnie o sile zespołu stanowili wychowankowie Krzyżaniak, Kowalik z których ciężar zdobywania ligowych punktów powoli zdejmował Bajerski, a w kolejce po żużlowe papiery czekała kolejna grupka adeptów.

Apator rozpoczął rozgrywki od wygranej ze znakomicie od lat czującą się w Toruniu Stalą Gorzów 51: 39, ale goście napędzili sporo stracha miejscowym, zwłaszcza do momentu kontuzji Jasona Crumpa w biegu dziesiątym. Potem w bardzo ważnym meczu z mistrzem z Wrocławia na toruńskim torze padł wynik 47:43. Identycznie było z bydgoską Polonią. Po pierwszej rundzie torunianie plasowali się w tabeli znów za plecami Sparty. Niestety, w czasie pomorskich derby, wygranych po raz szósty w Bydgoszczy, tym razem 46:44, stracili Jonssona, dla którego był to ostatni mecz w karierze.
Pod wrażeniem tego faktu torunianie w rewanżu na torze stadionu Olimpijskiego walki nie podjęli, ulegli 30:60. Po zwycięstwie 11 "oczkami" w Zielonej Górze na trzy rundy przed końcem rozgrywek mieli dwadzieścia punktów i o dwa ustępowali wrocławianom, wszystkie rozstrzygnięcia były jeszcze możliwe. Niestety, finisz nie był skuteczny. Najpierw przyszła przegrana pod Jasną Górą 43:47 (zadecydował brak skutecznego cudzoziemca, bowiem "odkurzony" Karlsson-Rohlen zdobył tylko trzy punkty), a potem mecz, który stał się jedną z nielicznych mało chlubnych kart historii toruńskiego, jak i polskiego żużla z Motorem w Toruniu.
Teoretycznie torunianie mogli jeszcze sięgnąć po złoto. Tłumnie przybyli kibice oglądali tymczasem zamiast walki o kkażdy metr toru popis nieskuteczności. Torunianie popełniali proste błędy, wjeżdżali w taśmę, z czasem dając asumpt do wyciągnięcia wniosku, że w tym meczu najzwyczajniej wygrać nie chcą. Na widowni podniosły się gwizdy i obraźliwe okrzyki, a przy ich akompaniamencie Apator dokończył mecz z rezultatem 44:45. Bezpośrednio po zawodach poirytowany Żabiałowicz stwierdził do mikrofonu, iż jego zawodnicy "sprzedali" zawody. Potem jednak z tego twierdzenia wycofał się, motywując je wypowiedzeniem pod impulsem chwili. Wkrótce potem "Żaba" złożył dymisję z funkcji szkoleniowca, która została przyjęta.
Oto jak wspomina mecz Motoru Lublin pomiędzy Apatorem Toruń były prezes Unii Leszno Rufin Sokołowski "... Unia była w owym czasie wiceliderem tabeli po pierwszej rundzie rozgrywek, lecz w drugim ich etapie praktycznie zdobyła tylko dwa punkty i spadła z ligi. Miała na koncie 16 zdobytych punktów, a osiemnaście oznaczało 50% możliwego dorobku w sezonie. Było to 1994 rok, gdy w lidze utrzymały się kluby z Bydgoszczy i Lublina, przy czym nastąpił cud, polegający na tym, że Motor Lublin wygrał mecz na torze wicemistrza Polski, Apatora Toruń. ...
...Jeden z zawodników, który wtedy jeździł w barwach Motoru opowiadał mi, że był w szoku, gdy zobaczył, że pod prysznicem lubelscy działacze rozliczali się z zawodnikami Apatora. Wymienił mi także nazwiska zawodników, których widział, a którzy brali pieniądze za sprzedanie meczu. Sprawę oczywiście zatuszowano, chociaż Wojciech Żabiałowicz powiedział w telewizyjnych "Wiadomościach", że mecz został sprzedany. Ten przypadek był ewidentny, a potraktowano go zupełnie inaczej niż sytuacje z 1984 roku, kiedy Unia Leszno pozbawiona została tytułu DMP. Skutek zdarzeń z 1994 roku był podwójny: Unia Leszno spadła do drugiej ligi, utrzymał się w pierwszej lidze Motor Lublin, który w kolejnym sezonie zdobył trzy punkty, co i tak oznaczało degradację .... gdyby lublinianie spadli w sezonie 1994, najprawdopodobniej do pierwszej ligi powrócili po roku i nie byłoby tragedii tego klubu. Można więc powiedzieć, że oszustwo ma zawsze zły skutek dla tego kto za nim stoi..."

W SEZONIE 1994 TORUŃSKICH BARW BRONILI

	Liczba meczów	Liczba biegów	Punkty	Bonusy	Średnia biegowa	Miejsce w ligowym rankingu
Per JONSSON	6	29	76	1	2,655	?
Mark LORAM	4	20	41	3	2,200	?
Jacek KRZYŻANIAK	18	86	156	13	1,965	?
Mirosław KOWALIK	18	81	130	20	1,852	?
Tomasz BAJERSKI	13	61	101	6	1,754	?
Tomasz ŚWIĄTKIEWICZ	13	56	81	12	1,661	?
Waldemar WALCZAK	18	60	86	9	1,583	?
Krzysztof KUCZWALSKI	18	64	85,5	10	1,492	?
Sławomir DERDZIŃSKI	11	39	52	6	1,487	?
Christer KARLSSON-ROHLEN	1	3	3	1	1,333	?
Wiesław JAGUŚ	15	41	42	5	1,146	?

TABELA PIERWSZEJ LIGI ŻUŻLOWEJ W SEZONIE 1994

Mce	Zespół	Mecze	Zw.	Rem.	Por.	Pkt duże	Pkt małe
1	Sparta Polsat Wrocław	18	12	0	6	24	+159
2	Unia Tarnów	18	10	1	7	21	+13
3	Apator Elektrim Toruń	18	10	0	8	20	+89
4	Stal Brunat Gorzów	18	9	2	7	20	+16
5	Wybrzeże Rafineria Gdańsk	18	8	3	7	19	+78
6	Włókniarz Częstochowa	18	9	0	9	18	-1
7	Motor Lublin	18	9	0	9	18	-61
8	Polonia Jutrzenka Bydgoszcz	18	8	0	10	16	+54
9	Unia Leszno	18	7	2	9	16	-48
10	Morawski Zielona Góra	18	4	0	14	8	-299

materiał wyjściowy tekstów zamieszczonych na tej stronie
stanowi książka anioły na torze

\1993     <strona główna=     1995]