Liga miała być rozegrana według nowych zasad -
najpierw runda zasadnicza, potem dogrywka między pierwszą i drugą czwórką.
Dlatego też żużlowcy rozpoczęli w szalonym wręcz tempie. W kwietniu żużlowców
czekało, aż sześć ligowych kolejek.
Anioły zaczęły chyba już tradycyjnie od dwóch porażek. Najpierw z najlepszym polskim
zespołem lat osiemdziesiątych, leszczyńską Unią w Toruniu 42:48, mimo iż do XI biegu
prowadzili, a potem z przeżywającym ostatnie dni chwały przed wielkim kryzysem ROWem w Rybniku 31:59. W trzeciej kolejce podejmowali lidera, czyli bydgoską
Polonię i rozjechali ją 56:34, a symbolem pokoleniowej zmiany był fakt, że
najwięcej punktów dla torunian zdobyli Krzyżaniak - 14 i Sawina - 12. Po
wygranej w Lublinie 48:42 (11 pkt. Żabiałowicza) jasne się stało, że drużyna
dopiero się rozkręca, zapłaciła frycowe za złe przygotowanie do sezonu
wynikające ze zmiany obsady szkoleniowca.
Potwierdził to mecz z Falubazem 52:38 (14 pkt. debiutującego
Karlssona) i kolejny, z gorzowską Stalą (54:36), który odbył się w samo
południe, na życzenie transmitującej go telewizji. Kiedy torunianie rozgromili w Rzeszowie Stal 56:33, stali się
na półmetku samodzielnym liderem. Realne stawało się powtórzenie sukcesu sprzed
czterech lat. Ich siła brała się nie tyle ze słabości rywali, ale koncertowej
jazdy bardzo wyrównanej ekipy.
W pierwszym
spotkaniu rundy rewanżowej w Lesznie, torunianie wygrali - nie do wiary - 58:32
i było to
już szóste zwycięstwo pod rząd teamu Miedzińskiego. Za moment przyszło kolejne,
nad ROW-em 48:42, ale odkupione ciężką walką, co sygnalizowało to, że
lider dostaje zadyszki. Jej objawem stała się absolutnie sensacyjna przegrana u
siebie z Motorem 42:48. Jeszcze po XI biegach było 34:32, ale potem torunianie
nie umieli znaleźć skutecznej recepty na jazdę wchodzącego z rezerwy Joergensena.
Ta wpadka okazała się potrzebna, zmobilizowała zespół, wskazała, że mistrzostwa
minimalnym wysiłkiem zdobyć się nie da, choć dyspozycja toruńskich zawodników
wyraźnie wskazywała, że nikt inny w sezonie 1990 ligi wygrać "nie ma prawa".
Dobitnie pokazali to w czasie wyprawy na Ziemię Lubuską. Najpierw rozgromili
Falubaz w Zielonej Górze 59:31 (komplety punktów Żabiałowicza i Karlssona), a
potem Stal w Gorzowie po horrorze 46:44. To był zaiste niesamowity mecz.
Miejscowi najpierw wysoko prowadzili, potem przyjezdni odrabiali cierpliwie
straty i po XI gonitwach było po 33. Po dwunastym remisowym biegu, w trzynastym
torunianie wygrali 4:2 i po raz pierwszy wyszli na prowadzenie. Gospodarze
natychmiast zripostowali 5:1 i to oni prowadzili 43:41. Ostatnie słowo jednak w
postaci dubletu należało do torunian.
Teraz nic już nie było w stanie przeszkodzić rozpędzonej
ekipie Apatora w marszu do końcowego triumfu. Nawet deszcz, który dwukrotnie
zniweczył przyjazd Karlssona na derby w Bydgoszczy. Odbyły się one ostatecznie w
trzecim terminie bez udziału Szweda i przyniosły "baty" 31:59. Była to czwarta i
ostatnia porażka Apatora w rundzie zasadniczej. Prowadził w tabeli z 20
punktami, mając 4 "oczka" przewagi nad Polonią, sześć nad ROW-em i Stalą Gorzów.
Była to iście komfortowa sytuacja, którą ugruntowało jeszcze drugie zwycięstwo w
Gorzowie w premierowym spotkaniu dodatkowej rundy i to w identycznym stosunku
46:44. Tym razem to torunianie długo prowadzili a gdy gospodarze ich doszli, w
XIV biegu duet Krzyżaniak - Sawina pokazał plecy Daniszewskiemu i Grzelakowi,
przesądzając o losach meczu.
Zespół nie nie byłby sobą gdyby nie skompromitował się choć w jednym meczu, a
miało to miejsce na własnym torze w potyczce z ROW-em. Przegrana 34:56 wywołała po meczu całą lawinę komentarzy.
Zawodnicy ucięli je jednak szybko, już po następnej
kolejce, kiedy to Apator przesądził o losach tytułu już na trzy kolejki przed
końcem, wygrywając w Bydgoszczy 45:44.
Było to jedno z najpiękniejszych i najbardziej emocjonujących
spotkań w długich dziejach pomorskich derby. Torunianie czuli się na bydgoskim
torze jak na swoim obiekcie i wygrywali już 20:9. Potem poloniści odrobili
straty z nawiązką, objęli nawet prowadzenie 40:37 i gdy wydawało się, że z
torunian uszło powietrze, znów pokazali swój charakter. W przedostatnim
pojedynku Krzyżaniak z Miastkowskim dokonali rzeczy niebywałej - przywieźli na
5:1 samego Dołomisiewicza, by po remisie w ostatniej gonitwie odtańczyć taniec
zwycięstwa w parkingu.
W świątecznej zatem i triumfalnej aurze w ostatnich meczach
wygrali jeszcze z gorzowską Stalą 46:44 (trzeci raz padł identyczny wynik)
oraz z Polonią 51:39, spychając bydgoszczan na trzecie miejsce w tabeli za ROW.
Z całym przekonaniem rzec można, że w sezonie 1990 to toruńscy żużlowcy rozdawali w lidze medale.
A w ślad za sukcesami w lidze, poszły i dalsze. Złoto w
finale młodzieżowej drużynówki w Tarnowie i kolejny medal z najszlachetniejszego
kruszcu w
finale młodzieżowych par na stadionie Apatora.
W
IMP Żabiałowicz był siódmy, natomiast w
MIMP Kowalik uplasował się tuż za podium, zaraz za nim Sawina, a
Kuczwalski był dziewiąty. W kaskach nie było już tak dobrze, bowiem w cyklu
ZK sklasyfikowany został tylko Sawina i był dopiero dwunasty, w
SK - Kowalik był szósty, w
BK - Sawina był siódmy, a Baron jedenasty.
Zabrakło torunian w finale
MPPK
oraz w rozgrywkach międzynarodowych. Nie wystartował
IPP,
gdyż władze żużlowe zaniechały tej formy rywalizacji.
W tak udanym sezonie działacze zafundowali toruńskim
kibicom obok wspomnianego finału MMPPK również:
Memoriał Rosego
, który był jednocześnie pierwszym turniejem finałowym w Złotym Kasku oraz w
ramach
MDMP III
rundę-grupy II, a także
półfinał MIMP z pudłem obsadzonym przez toruńską młodzież.
Po
trzech latach przerwy, Apator zanotował znów wspaniały sezon, uwieńczony w
znakomitym stylu złotym medalem DMP. Torunianie wygrali ligę różnicą sześciu
oczek i ich zwycięstwo było niepodważalne, już na wiele kolejek przed
zakończeniem ligowej rywalizacji.