Dość oryginalny rytm startów w ekstra klasie obrali sobie toruńscy żużlowcy. Trzy lata chude i jeden rok tłusty. Po słabych sezonach 1976-78 przyszło czwarte miejsce w 1979 roku. Potem znów trzy nieudane sezony, a po nich nastąpił rok1983 zapisany w dziejach toruńskego żużla jako pierwszy medalowy. Apator sięgnął bowiem w tym roku po tytuł drugiego wicemistrza ekstraklasy. Zdobył go w pewnym stylu, demonstrując przez cały sezon równą, wysoką formę. W Toruniu na Apator tym razem mocnych nie było, trzykrotnie udało się z wyjazdów wrócić z tarczą. U źródeł tego sukcesu leżało posiadanie wyrównanej drużyny oraz Andrzej Pogorzelski jako nowy trener mający w opinii fachowców szczęśliwą rękę, bowiem trzy sezony wcześniej ze Startem Gniezno był rewelacją pierwszej ligi, wprowadzając beniaminka na podium. Tej samej sztuki miał dokonać i w Toruniu. Skończyły się też czasy dominacji duetu Ż-Z. Wojciech Żabiałowicz pozostawał jednak  nadal niekwestionowanym liderem, czołowym jeźdźcem kraju, ale dzielnie wspierali go Jan Woźnicki i Tadeusz Wiśniewski, którzy “wystrzelili” w tym sezonie nieoczekiwanie wielką formą. Szybkie postępy czynili też młodzi Stanisław Miedziński i Grzegorz Śniegowski, co pozwalało z optymizmem spoglądać w przyszłość. Andrzej Marwitz i Czesław Miastowski zakończyli kariery, z kolei Sławomir Czyż powrócił do Częstochowy. Do zespołu dołączył koleiny wychowanek, Stefan Tietz.

Kiedy w czwartej kolejce, w pierwszomajowe święto torunianie uporali się z liderem, gorzowską Stalą 46: 43 (niesamowity serial remisów od III do XI biegu), wydawało się, że są na jak najlepszej drodze do złotego celu. Coraz skuteczniejsza młodzież Miedziński, Śniegowski, nieco starsi wychowankowie - Woźnicki czy Tadeusz Wiśniewski dzielnie wspierali liderów - Ząbika, szykującego się już do zakończenia kariery, ale wciąż skutecznego, Żabiałowicza i starszego z Miastkowskich.
Po pierwszej rundzie Apator z kompletem zwycięstw na własnym terenie plus wygraną w Lublinie (45:42) był piąty, ale miał w dorobku tyle samo punktów, co trzeci w tabeli Falubaz.
W dwunastej kolejce do Torunia przyjechał nowy lider, Unia z Leszna. "Byki" zaczęły z najwyższego pułapu, od dwóch dubletów. Potem prowadziły 20:10, a jeszcze po X biegach 33:25. Gdy kibice pogodzili się już z przegraną, Apator rozpoczął swój finisz. Po trzynastu wyścigach był już remis po 38. W przedostatniej odsłonie goście raz jeszcze wyszli na prowadzenie 42:40, ale bieg XV to popis Żabiałowicza i Woźnickiego, którzy przywieźli na 5:1 Helińskiego i Bzdęgę, nieoczekiwanie odwracając losy meczu.Być może to spotkanie wzmogło wiatr wiejący w żagle ,,Aniołów". Startowi w Gnieźnie urządzili prawdziwy pogrom (aż 60:29), a w Bydgoszczy dominowali od pierwszego do ostatniego wyścigu, po raz kolejny upokarzając Polonię na jej torze 49:41.
2 października stadion Apatora wypełnił się po brzegi. Ostatni mecz z Motorem mógł być wyłącznie pieczęcią. Brązowy medal, tak oczekiwany i tak upragniony, pierwszy medal ligowy klubu po 25 latach startów, w ósmym sezonie w ekstraklasie, był już faktem. Wygrana 69:21 była okazją do podziękowania żużlowcom i do prawdziwej fety. "To dopiero początek naszych sukcesów" - zapowiadali po tym spotkaniu toruńscy działacze, trenerzy i zawodnicy. Mieli rację.
Jednak by wdrapać się się wyżej w hierarchii, trzeba było najpierw spaść, co miał okazać następny sezon.

W Toruniu poza ligą kibice zobaczyć mogli również kolejne edycje memoriału Rosego i Araszewicza, a także półfinał MPPK i rundę eliminacyjną MDMP.

Anioły w pozostałych rozgrywkach pod patronatem PZM wypadły znacznie gorzej niż w lidze i choć znaleźli się praktycznie we wszystkich finałach indywidualnych to nie odegrali w nich większej roli. Rozstrzygnięcia seniorów to ostatnie miejsce w finale MPPK, ósme miejsce "Żaby" w IMP, również ósme miejsce tym razem Miastkowskiego w finale ZK, a Żabiałowicza trzynaste.
Z kolei młodzieżowcy nie zakwalifikowali się do finału młodzieżowych par (czwarta lokata w półfinale w Grudziądzu) i do powracających po dwóch latach rozgrywek o MDMP (drugie miejsce w czwartej grupie eliminacyjnej). W MIMP najlepiej wypadł Śniegowski zajmując z dziesięcioma punktami 5 miejsce, z kolei Miedziński gromadząc trzy oczka mniej uplasował się na dziewiątej pozycji. W ostatecznym rozdaniu SK lepiej wypadł Miedziński - szóste miejsce, a Śniegowski zajął miejsce dziewiąte. Ponadto wreszcie po latach posuchy (od 1977 roku) w również w finale BK znalazł się toruńczyk - Stefan Tietz, ale z dorobkiem siedmiu punktów uplasował się w środku młodzieżowej stawki.

W SEZONIE 1983 TORUŃSKICH BARW BRONILI

	Liczba meczów	Liczba biegów	Punkty	Bonusy	Średnia biegowa	Miejsce w ligowym rankingu
Wojciech ŻABIAŁOWICZ	18	92	220	4	2,43	8
Jan WOŹNICKI	11	46	87	8	2,06	19
Eugeniusz MIASTKOWSKI	18	91	166	14	1,98	21
Tadeusz WIŚNIEWSKI	18	70	105	19	1,77	32
Jan ZĄBIK	14	58	94	3	1,67	36
Krzysztof KWIATKOWSKI	8	27	37	6	1,59	nklas (5)
Stanisław MIEDZIŃSKI	18	57	70	18	1,54	44
Grzegorz ŚNIEGOWSKI	18	56	52	16	1,21	58
Marek MAKOWSKI	10	25	24	3	1,08	nklas (11)
Ryszard KOWALSKI	4	7	4	2	0,86	nklas (21)
Marek KOŃCZYKOWSKI	4	7	5	-	0,71	nklas (26)
Stefan TIETZ	1	3	1	-	0,33	nklas (45)

TABELA PIERWSZEJ LIGI ŻUŻLOWEJ W SEZONIE 1983

Mce	Zespół	Mecze	Zw.	Rem.	Por.	Pkt duże	Pkt małe
1	Stal Gorzów	18	15	0	3	30	+225
2	Unia Leszno	18	14	0	4	28	+242
3	Apator Toruń	18	12	0	6	24	+122
4	Falubaz Zielona Góra	18	10	0	8	20	+114
5	Wybrzeże Gdańsk	18	8	1	9	17	-21
6	Kolejarz Opole	18	8	0	10	16	+36
7	Stal Rzeszów	18	8	0	10	16	-96
8	Start Gniezno	18	6	2	10	14	-91
9	Polonia Bydgoszcz	18	5	0	13	10	-180
10	Motor Lublin	18	2	1	15	5	-349

materiał wyjściowy tekstów zamieszczonych na tej stronie
stanowi książka anioły na torze

\1982     <strona główna=     1984]