Po odzyskaniu równowagi w sezonie 1971 konsekwentnie postanowiono stawiać w Toruniu na młodzież. W szkółce przybywało utalentowanych nastolatków, którzy marzyli o sławie Rosego. Wielu z nich w nie długim czasie miało awansować do drużyny i toczyć rywalizację o najwyższe w kraju laury. Rozgrywki w II lidze w sezonie 1972 przypominały teatr jednego aktora. Bezapelacyjnie dominowali żużlowcy leszczyńskiej Unii pod wodzą Zdzisława Dobruckiego. Za unistami podążali żużlowcy znad morza, czyli Wybrzeże Gdańsk, a w pierwszej rundzie dorównać liderom próbowali jedynie toruńczycy, którzy do rozgrywek przystąpić musieli bez leczącego poważną kontuzję Plewińskiego. Do toruńskiego składu powrócił z Łodzi Janusz Kościelak, a stałe miejsce w zespole znalazł czyniący szybkie postępy Roman Kościecha. Opiekę szkoleniową sprawował Albin Tomczyszyn. Karierę z kolei zakończył Bogdan Kowalski, wieloletni filar drużyny, zawsze zdobywający cenne punkty, ale w ostatnim sezonie jeżdżący na zasadzie uzupełnienia toruńskiego składu.

Początek sezonu przyniósł istną huśtawkę nastrojów. Po klęsce na "dzień dobry" z Unią Leszno 27:51 przyszły trzy wygrane, w tym na wyjeździe w Gnieźnie 46:32 i ze spadkowiczem z I ligi Unią Tarnów u siebie 44:34. Na ostudzenie 14 maja Stal doznała klęski w Gdańsku 25:53. Mimo tego w pewnym momencie z 14 punktami na koncie torunianie zostali wiceliderem tabeli, mając zaledwie 2 punkty straty do leszczyńskiej Unii i o 2 wyprzedzając trzeci zespół gdańskiego Wybrzeża. Otworzyła się zupełnie nieoczekiwanie szansa na tak upragnione w Toruniu baraże. Tym większa, że treningi wznowił Plewiński.
Wszystko jednak zależało od "znalezienia" kluczowych punktów na wyjazdach, zakładając oczywiście pewne "rozprawienie się" z Unią i Wybrzeżem u siebie. 31 lipca torunianie przywieźli dwa pierwsze punkty z obcego toru, szczęśliwie pokonując łódzkich gwardzistów 25:23 w meczu przerwanym na skutek ulewy. Entuzjazm i nadzieje trwały równy tydzień, kiedy to doszło do konfrontacji na stadionie przy ul. Broniewskiego z Wybrzeżem. 37:41 oznaczało koniec marzeń o bezpośrednim awansie i poważnie redukowało szanse na baraże. Tylko Szuluk i Krzyżaniak mogli się pochwalić w tym spotkaniu postawą zgodną z oczekiwaniami.
27 sierpnia w zwycięskim meczu ze Starem toruńskiej publiczności pokazał się Plewiński. Niestety na dojście do sprawności potrzebował sporo czasu. Nie jego jednak postawa przesądziła o dwóch kolejnych porażkach w Lublinie 35:43 i w Tarnowie 33:45. W tym czasie Wybrzeże uciekło na bezpieczny dystans i na nic już się nie zdało w kończącym sezon spotkaniu efektowne zwycięstwo nad świętującą powrót do I ligi Unią Leszno 54:22. Do barażu szykowali się gdańszczanie. A w Toruniu niektórzy mówili o kolejnej niewykorzystanej szansie, o braku koncentracji, o pechu. Realiści zaś podkreślali, że jest się z czego cieszyć, że jeszcze dwa lata temu nikt nie myślał, iż tak szybkie będzie możliwe nawiązanie do najlepszych żużlowych tradycji Torunia, że znów uda się stworzyć drużynę, która będzie pukać do pierwszoligowych bram. Fakt, że regeneracja przyszła tak szybko, powinien napawać dumą i budzić nadzieje. A spieszyć się nie ma po co, lepiej zbudować solidne fundamenty. Jak przyszłość pokazała, rację mieli ci drudzy.

Poza ligą żużlowcy toruńskiej drużyny rywalizowali też w czwórmeczach o puchar PZMot. W swojej grupie zajęli drugie miejsce, gorszym bilansem (5 małych punktów) ustępując tylko pierwszeństwa leszczyńskiej Unii, a w pokonanym polu zostawiając Wybrzeże i tarnowskie "Jaskółki". W rozgrywkach tych 2 kwietnia w Toruniu stalowcy zajęli drugie miejsce za Unią Leszno, drudzy byli też w Lesznie i Gdańsku, natomiast triumfowali nieoczekiwanie w Tarnowie.
W turniejach o srebrny kask, z których jeden rozegrano w Toruniu wystąpił Plewiński, jednak przeciętna jazda pozwoliła mu zająć miejsce poza pierwszą dziesiątką zawodników. Toruń gościł także zawodników krajowych w ramach turnieju drużynowego o pucharu federacji stal, a także zawodników z ZSRR, którzy w towarzyskim spotkaniu nie dali żadnych szans zawodnikom toruńskim.

W SEZONIE 1972 TORUŃSKICH BARW BRONILI

	Liczba biegów	Średnia  biegowa	D	W	U	Miejsce w ligowym rankingu
Bogdan SZULUK	60	2,52	1	-	-	4
Bogdan KRZYŻANIAK	52	2,24	1	-	-	12
Janusz PLEWIŃSKI	10	2,00	-	-	1	19
Jan ZĄBIK	48	1,77	2	3	1	25
Janusz KOŚCIELAK	39	1,53	1	3	-	32
Roman KOŚCIECHA	51	1,43	1	1	1	40
Józef BARTOSIŃSKI	2	1,00	-	-	-	61
Roman JANCZURO	25	0,76	3	1	3	68
Bernard LICZNERSKI	18	0,55	-	1	1	77
Janusz LIPERTOWICZ	19	0,42	2	1	2	80
Kazimierz STARZYK	2	0,00	-	1	-	88

TABELA DRUGIEJ LIGI ŻUŻLOWEJ W SEZONIE 1979

Mce	Zespół	Mecze	Zw.	Rem.	Por.	Pkt duże	Pkt małe
1	Unia Leszno	14	12	-	2	24	+182
2	Wybrzeże Gdańsk	14	9	-	5	18	+161
3	Stal Toruń	14	8	-	6	16	+24
4	Unia Tarnów	14	7	-	7	14	+89
5	Stal Rzeszów	14	7	-	7	14	-78
6	Motor Lublin	14	6	-	8	12	-84
7	Start Gniezno	14	4	-	10	8	-179
8	Gwardia Łódź	14	3	-	11	6	-115

materiał wyjściowy tekstów zamieszczonych na tej stronie
stanowi książka anioły na torze

1971          1973