W 1961 roku rozgrywki ligowe przyniosły kolejne zmiany w systemie wyłaniania najlepszych drużyn w kraju. Drużyny podobnie jak przed rokiem rywalizowały w dwóch ligach, zrezygnowano jednak z podziału drugiej dywizji na grupę "Wschód" i Zachód. oznaczało to że, aż dwanaście zespołów miało na drugim froncie rywalizować między sobą. Ostatecznie jednak do rozgrywek nie przystąpiła Cracovia Kraków, ale pojawił się za to kolejny w żużlowej rodzinie beniaminek z Opola - Kolejarz. W toruńskim żużlu również zaczęły zachodzić spore zmiany, bowiem z utrzymywania sekcji żużlowych zaczęła wycofywać się Liga Przyjaciół Żołnierza. Zaczęto zatem usilnie poszukiwać innego wsparcia finansowo-organizacyjnego. Początkowo ciężar wspierania żużlowców wzięły na siebie władze Torunia i drużyna przystąpiła do rozgrywek pod szyldem Miejskiego Klubu Żużlowego (MKŻ). Jednak miejscy rajcy wspólnie z działaczami żużlowymi poszukiwali innego rozwiązania. W tym celu w gabinecie I sekretarza KM PZPR, Bolesława Różyckiego odbyła się specjalna narada, a w czerwcu zapadła decyzja o przyłączeniu sekcji do PZWANN (Pomorskie Zakłady Wytwórcze Aparatury Niskiego Napięcia "Apator"). Organizacyjnie jednak decyzja okazała się niemożliwa do przeprowadzenia i wcielenie żużlowców w szeregi silnego wówczas zakładu przeciągnęło się aż do następnego sezonu.

Ze zmian personalnych należy wspomnieć że po zdobyciu odpowiednich uprawnień zajęcia treningowe zaczął prowadzić lider toruńskiej ekipy Marian Rose, który jako autorytet toruńskiej młodzieży przyciągał swoją osobą coraz to liczniejszą grupę zapaleńców, którzy chcieli pójść w jego ślady.
Niestety przed sezonem zespół został osłabiony, bowiem ze względu  na służbę wojskową pauzować musiał Józef Ptak, a od czerwca z tego samego powodu zabrakło w zespole Podchajskiego

Rozgrywki w połączonej II lidze rozpoczęły się dla Aniołów bardzo niepomyślnie. Poza Rosem, który w każdych zawodach był gwarancją dwucyfrowej zdobyczy punktowej, reszta zespołu spisywała się przeciętnie. Jedynie wypożyczony z Bydgoszczy Ryszard Stachowiak i Bogdan Kowalski co jakiś czas pokazywali się z dobrej strony. Niestety Stachowiak większą część sezonu pauzował z uwagi na kontuzję. Zawodził natomiast dokumentnie doświadczony Sargun i nieźle punktujący w poprzednich sezonach Jaworski. Niewiele obiecywano sobie też po młodzieży która zaczęła wchodzić do zespołu. Szmodtkowski i Dombrowski, notowali raczej porażki niż zwycięstwa choćby nad czwartym zawodnikiem w biegu.

Pierwsze cztery mecze zakończyły się klęską zespołu z grodu Kopernika, co skutkowało ostatnim miejscem w ligowej tabeli. dopiero zakup dwóch silników FIS (koszt silników to 12 tysięcy złotych) poprawił nieco sytuację. W święto pracy MKŻ pokonał pilską Polonię i pozycję outsidera ligowej tabeli oddał debiutantowi, opolskiemu Kolejarzowi. Potem była jeszcze przegrana z Tramwajarzem Łódź, ale od tego meczu karta dla torunian odwróciła się i przyszła seria zwycięstw, która wlała sporo optymizmu w serca kibiców i działaczy. Zwycięstwo nad Świętochłowicami, Opolem i Zieloną Górą pozwoliło awansować drużynie na ósme miejsce.
25 czerwca w Śremie mecz zawalił Rose , kiedy to po jego dwóch upadkach i defekcie mimo świetnej postawy Stachowiaka zespół przegrał 34:44. Porażkę ze śremianami torunianie odrobili w rewanżu bowiem na własnym torze w identycznym stosunku pokonali rywali z Wielkopolski.
Potem przyszło efektowne zwycięstwo nad wiceliderem tabeli tarnowską Unią. Niestety znów dwa defekty zanotował Rose, jednak pozostali zawodnicy stanęli na wysokości zadania. W meczu tym po raz ostatni w ekipie toruńskiej wystąpił Wierzchowski. Następnie przyszła wygrana w Zielonej Górze 44:34 - w meczu tym nie wystąpił Jaworski, który "obraził się" [po krytycznych uwagach na temat swojej jazdy.
Bardzo dramatyczne było spotkanie rozegrane z ostatnią drużyną w lidze Kolejarzem Opole w Toruniu. Gospodarze mieli wygrać bez więksych problemów, tymczasem po XII biegach prowadzili tylko dwoma punktami. Na domiar złego start do ostatniej gonitwy wygrali goście (Skowron i Grudziński), a chwilę potem tor opuścił na skutek defektu Stachowiak. "Maryś" po raz kolejny wziął na siebie ciężar wyniku. Popisał się pięknym wejściem pomiędzy dwóch rywali i wyprzedził ich dając tym samym swojej ekipie zwycięstwo w meczu. Zdezorientowani przeciwnicy za chwilę we dwójkę zapoznali się z toruńską bandą, wynikiem czego bieg zakończył się 3:0 dla gospodarzy, a cały mecz 40:35.
17 sierpnia zawodnicy korzystając z przerwy w rozgrywkach udali się na obóz do Ustki. Jednak po powrocie na ligowe tory Anioły wygrały jeszcze tylko jedno spotkanie z gnieźnieńskim startem i z 18 punktami (9 zwycięstw - 11 porażek) zajęli siódme miejsce w tabeli.

W SEZONIE 1961 TORUŃSKICH BARW BRONILI
Tadeusz JAWORSKI
Marian ROSE
Jerzy WIERZCHOWSKI
Bogdan SARGUN
Roman CHEŁADZE
Bogdan KOWALSKI
Józef PODCHAJSKI
Józef PTAK
Stanisław DOMBROWSKI
Ryszard STACHOWIAK
Jerzy SZMYTKOWSKI

TABELA DRUGIEJ LIGI ŻUŻLOWEJ W SEZONIE 1961

M-ce	Zespół	Mecze	Zw.	Rem.	Por.	Pkt duże	Pkt małe
1	Stal Gorzów	20	18	0	2	36	+420
2	Unia Tarnów	20	15	0	5	30	+256
3	Tramwajarz Łódź	20	14	0	8	28	+166
4	Legia Krosno	20	13	0	7	26	+135
5	Śląsk Świętochłowice	20	12	0	8	24	+120
6	Start Gniezno	20	9	1	10	19	-1
7	MKŻ Toruń	20	9	0	11	18	-147
8	Sparta Śrem	20	7	1	12	15	-199
9	Polonia Piła	20	7	0	13	14	-37
10	LPŻ Zielona Góra	20	4	0	16	8	-261
11	Kolejarz Opole	20	1	0	19	2	-452
Wg informacjach źródłowych w tabeli brakuje jednego zwycięstwa i dwóch dużych punktów. Zwycięstwo to i punkty należałoby dopisać drużynie z Tarnowa lub Łodzi. Nie ma jednak źródeł, jednoznacznie stwierdzają, która z wymienionych drużyn wywalczyła dwa punkty więcej.

materiał wyjściowy tekstów zamieszczonych na tej stronie
stanowi książka anioły na torze

Podziękowania dla Marcina Orłowskiego za udostępnienie fotografii
zawodów motocyklowych z 1961 roku rozegranych na toruńskim torze

1960             1962