Sześciu zawodników w zespole plus dwóch rezerwowych. Punktacja: 1 miejsce 3pkt., II miejsce 2pkt., III miejsce 1pkt., IV miejsce 0pkt. Tabela dziewięciobiegowa i DMP na motocyklach przystosowanych oznaczało, że sezon 1953 przebiegał będzie rozgrywany na takich samych zasadach jak poprzedni. Jednak ubiegłoroczny zakazu startu motocykli przystosowanych na bieżniach lekkoatletycznych w wyraźny sposób zmniejszył liczbę startujących zespołów. Skutkiem czego nigdzie nawet w Wielkopolsce nie stworzono w 1953 roku w pełni ligowych rozgrywek dla tychże maszyn.

W mistrzostwach "motocykli przystosowanych" podobnie jak przed rokiem startujące drużyny podzielono na cztery strefy: północną, południową, zachodnią i wschodnią. Torunianie tradycyjnie wystartowali w strefie północnej w okręgu pomorskim i znów okazali się najlepsi. Awansowali tym samym do finału rozgrywek okręgowych, w których zmierzyć mieli się z unistami z Leszna i Górnikiem Czeladź.
W związku z tym, te trzy ekipy miały finałowy trójmecz zaplanowany na 15 listopada 1953 na torze w Lesznie. Ponieważ na finałowy turniej nie stawił się mistrz Śląska rozegrano dwumecz pomiędzy leszczyńskimi Unistami, a Gwardzistami z Torunia. Niestety w drużynie z miasta Kopernika nie mogli startować Zbigniew Raniszewski i Bolesław Jeżewski. W tej sytuacji mecz zakończył się wygraną Wielkopolan 34:14. Tym samym torunianie zostali wicemistrzem Polski na motocyklach przystosowanych.