Wraz ze zmianami organizacyjnymi w lidze, zmieniono także system rozgrywania
meczów. Zrezygnowano z trójmeczów, które zastąpiono dwumeczami. Każda z drużyn
liczyła sześciu zawodników plus dwóch rezerwowych. Zawodnicy z podstawowego
składu drużyny startowali w meczu trzykrotnie. Goście jechali z numerami na
plastronach od 1 do 6, natomiast gospodarze od 7 do 12. Rezerwowi mieli literkę
„R”. Zmieniono także punktację, która wynosiła 1 miejsce 3pkt., II miejsce
2pkt., III miejsce 1pkt., IV miejsce 0pkt. Zawody odbywały się według
tabeli dziewięciobiegowej.
Obok klasycznych rozgrywek żużlowych rozgrywano również Drużynowe
Mistrzostwa Polski Maszyn "Przystosowanych", w których do udziału
zgłosiło swój akces kilkadziesiąt drużyn, a zawodnicy ścigali się na przeróżnych
obiektach i na dziwacznych nieraz wysłużonych maszynach. Ostatecznie jednak
nieudało sie wyłonić "Drużynowego Mistrza Maszyn Przystosowanych", ale
zainaugurowano rozgrywki w ligach okręgowych: poznańskiej, pomorskiej i rzeszowskiej. Dolnośląska Liga Okręgowa -
występująca rok wcześniej - nie została zorganizowana, ponieważ zgłosiły się
tylko zespoły dwa zespoły (Stal Wrocław i Spójnia II Wrocław) i dołączono
je do Poznańskiej Ligi Okręgowej, która wystartowała tworząc dwie grupy. Do
wyłonienia mistrza Poznańskiej Ligi Okręgowej nie doszło, ponieważ nie rozegrano
meczu finałowego. Mistrza okręgu rzeszowskiego wyłoniono w jednorazowych
zawodach na torze w Rzeszowie.
W sierpniu zainaugurowała rozgrywki Pomorska Liga Okręgowa, w której
pozwolenie na starty otrzymali gwardziści z Torunia. Jednak torunianie
nie odegrali znaczącej roli w rozgrywkach, gdyż do centralnego ośrodka Gwardii w
Bydgoszczy po wywalczeniu pierwszej ligi dla klubu znad Brdy zostaje wcielonych dwóch najlepszych
toruńskich zawodników - Zbigniew Raniszewski i Alojzy Zakrzewski, a wkrótce „powołani” zostają również Jerzy Wierzchowski i Bolesław Jeżewski z prawem startowania w
toruńskim klubie. Zawodnicy ci zostali wyposażeni w specjalne angielskie motocykle
żużlowe JAP i musieli priorytetowo traktować rozgrywki pierwszoligowe. Na
szczęście rywale poza Stalą Nakło prezentowali się równie mizernie, co pozwoliło
Gwardii zająć drugie miejsce w okręgu pomorskim.
Istnieje duża trudność w odtworzeniu przebiegu spotkań z roku 1951 w których
uczestniczył zespół toruński, jednak na podstawie kilku notatek - głównie z
prasy lokalnej - można można doszukać się występów Aniołów w sezonie w
turniejach towarzyskich, jak również w
Pomorskiej Lidze Okręgowej.
Pierwsza wzmianka dotyczy trójmeczu rozegranego 22 maja, kiedy to zespół
toruński w pełnym składzie (z Raniszewskim w roli głównej) pokonał rezerwy Unii
Leszno i Gwardii Bydgoszcz. Było to największe wydarzenie w dla toruńskiego
zespołu w roku 1951.
W dniu 17 czerwca zawodnicy toruńscy i grudziądzcy zawitali do
Inowrocławia, aby zmierzyć się z tamtejszą Unią. Wygrali torunianie, przed
gospodarzami, wśród których niepokonany był Chałupczak.
12 sierpnia gwardyjska drużyna rozegrał przed własną publicznością
(cztery tysiące widzów) trójmecz w ramach Pomorskiej Lidze Okręgowej. Torunianie
w składzie Mielnik, Wierzchowski i Zalewski zdobywając 17pkt., zostawili w
pokonanym polu stalowców z Nakła (13pkt.) i Gdańska (również 13pkt.). Niestety
było to prawdopodobnie jedyne zwycięstwo w sezonie toruńskiej ekipy.
9 września rozegrano ponownie w Toruniu trójmecz ligowy. Niestety
żużlowcy z grodu Kopernika osłabieni brakiem czołowych zawodników (Raniszewski i
Zakrzewski) występujących w tym czasie w rozgrywkach pierwszoligowych nie
zaprezentowali się już tak dobrze. Podobnie było zresztą klika dni później bo
23 września w Nakle, gdzie również bez swych podstawowych zawodników
torunianie zostali w pokonanym polu
