 |
Rok 1948 to
ponowna "reanimacja" sportu motocyklowego w
mieście Kopernika, gdzie przy milicyjnej Gwardii powstaje sekcja żużlowa.
W tym samym roku w Polsce zainaugurowała swoje istnienie "Polska Liga Żużlowa",
jednak PZM nie zaprosił
do eliminacji ligowych gwardzistów z Torunia twierdząc, że sekcja ma zbyt słaby
potencjał, aby mogła ubiegać się o miejsce w lidze, pozostało więc rozgrywanie
spotkań towarzyskich z rywalami o mniej więcej równej klasie.
Niemniej warto w tym miejscu nawiązać do wspomnień jednego z ówczesnych
zawodników
Jerzego Wierzchowskiego.
Nie będzie wielkiej przesady, w tym że toruński sport żużlowy narodził się
ponownie w roku 1948 na
podwórku przy ulicy Grudziądzkiej, gdzie jeszcze w latach czterdziestych
mieszkali rodzice Jerzego Wierzchowskiego.
Tam istniał nieformalny warsztat
Turowskiego,
w którym odbywały się wszelkie naprawy motocykli z demobilu -
wspomina Jerzy Wierzchowski - miałem wtedy niespełna dwadzieścia lat. |
Kiedyś
tak poniosło mój motocykl, że wjechałem nim przez ganek do samego mieszkania.
Czasami robiliśmy wielki hałas. Wtedy przybiegał właściciel zakładu pogrzebowego
i skarżył się, że nie może przeprowadzić pogrzebu, bo mu się płoszą konie z
karawanu. W tamtych czasach nie było prawdziwego parkingu na stadionie i kiedy
odbywały się zawody jeździliśmy na motocyklach bez tłumików. Pierwsze zwody
odbyły się na stadionie lekkoatletycznym przy ulicy Bema, gdzie nie było band.
Zawody odbywały się w kilku kategoriach: 50 - 100 ccm, 200 - 250 cm sześć., 350,
a nawet powyżej 750 ccm O kaskach nie było wtedy nawet mowy jeździliśmy w
beretach, a tylko niektórzy lepsi zawodnicy posiadali skórzane pilotki. W tych
zawodach szczególną uwagę zwracało na siebie dwóch zawodników byli to
Alojzy Zakrzewski na motocyklu NSU
350 ccm i
Zbigniew Raniszewski na Sachsie 72
ccm.
Jerzy Wierzchowski po raz pierwszy wystartował w 1948 roku w barwach Toruńskiego
Klubu Motorowego na francuskim motocyklu FN 250 ccm Ciekawostką było to,
że ów motocykl posiadał napęd na tylne koło, ale nie był on przenoszony za
pomocą łańcuch, a przy pomocy paska klinowego. W tamtych czasach jeździło się
dla samej frajdy, organizowano tzw. jazdy z przeszkodami „gonitwy za lisem”.
Bardzo popularne były tzw. Wyprawy po wodę do Brdy, trzeba było jechać do
określonego miejsca nabrać butelkę wody i wrócić do Torunia.
-Każdy z naszej paczki miał swój pseudonim.
Alojzy Zakrzewski zwany był „Fuksem”,
Zbigniew Raniszewski to „Binio”,
Henryk Mielnik - „Pupilek”,
Tadeusz Jaworski - „Tata”,
Bolesław Jeżewski - „Karchan”,
a na mnie wszyscy mówili „Kot”, bo mama zawsze zostawiała w warsztacie dla mnie
mleko, a przy tym kiedy zdarzała mi się jakaś kraksa na torze zawsze wstawałem i
jechałem dalej. - snuje dalej opowieść Jerzy Wierzchowski, który
należał do czołowych toruńskich żużlowców Najpierw w Toruńskim Klubie Motorowym
(TKM), potem w Gwardii i LPŻ.
Obok Wierzchowskiego, który
startował na FN 250 ccm barw toruńskich gwardzistów w turniejach indywidualnych
z powodzeniem bronili Zbigniew Raniszewski na Sachsie 72ccm, do tej dwójki z
czasem dołączyli dobrzy znajomi toruńskich kibiców Alojzy Zakrzewski i Bolesław
Jeżewski obaj na NSU 350ccm.
1946 
1949
